Wakker worden in de Rozenstraat, Assebroek, om 6 uur 's morgens. De vogels in de tuin geven een hemels, onnavolgbaar concert ten beste, waarbij zelfs Bach moet wijken, al was het maar omdat datgene, wat van hem bekend is, op papier is vastgelegd. Bovendien is het insteken van een CD en het beluisteren ervan via twee design-boxen zulk een armzalige daad vergeleken met het ontwaken en het in bed ondergedompeld worden in vrije partituren.  

            De mens ligt gelukkig nog stil. Nog geen buurman die met het starten van z'n wagen de eerste stinkwolk produceert. De grasmachines zijn nog geen drie kwartier aan 't zeuren. De radio staat nergens aan. Een vredesoverleg dat geen tastbaar resultaat oplevert - terwijl de lijken bij bosjes blijven vallen - blijft ons bespaard. Nog geen indringend artikel onder ogen krijgen over de gevolgen van handel en wandel in een scheikundige fabriek. Kernenergie. Oliemaatschappijen. Winst. Macht. Ondernemingsgeest.

De liberale gedachte en de vrolijke verwoesting. De corruptie.  

Regeling tussen pot en pint, in de loge, het driesterrenrestaurant. Wereld van Mercedessen en frustratie vanwege niet meer Mercedessen. Mooie mensen en lelijke mensen. Ongeacht huidskleur, geloof of sociale rang. Wie weet dit wel, wie weet dit niet, wie wil het niet weten ?  

            Tijd om op te staan en naar Irak te gaan. De volvo van Agalev zoemt naar Zaventem om daar een week uit te rusten.  

            Luk Brusselaers is begeleider en van thuis uit maatschappelijk werker. Wie kan z'n gedachten raden als je tijdens deze speciale missie begint met Voetbal International uit te pluizen ?  

De muizenisen van Dick Advocaat... Gelukkig wordt er ook ernstig werk bestudeerd ! Een hele stapel papieren met info over Irak, waaruit mag blijken dat de modale Belgische T.V.-kijker toch wel erg eenzijdig is ingelicht. M'n contra-informatie, die en passant de tegenstander ervan beschuldigt informatie te selecteren in functie van propaganda, en ja, is dat niet overal en altijd het probleem, doet eraan herinneren dat de B.R.T.-televisie deze reis al in een voor-de-hand liggend verkeerd daglicht stelde door te insinueren dat een groep Belgische intellectuelen slechts aan het handje van hersenspoelende gidsen Irak zou mogen verkennen, waar de realiteit inhield dat elke Belg een beroepsgenoot als tijdelijke gastheer zou krijgen.  

            Informatie... was de grote kick van de golfoorlog niet dat het qua informatie een video-spelletje benaderde ?  

Was het niet leuk om via CNN-Nintendo te speuren naar de Baas van de Slechten, de vreselijke Saddam Hoessein ?  

Is het leven niet eenvoudig zolang de darmen van je kinderen niet uitgerukt worden, zolang je vrouw niet levend gekookt wordt, zolang oorlog een stripverhaal is met de G.I.-Joe's uit het Vrije Westen als bewakers van de vrede en mensenrechten, en met achterlijke, geschifte fundamentalisten als tegenspelers ?  

Informatie, het kan gelijk wat zijn. Je kan er gek van worden.  

            Het vliegtuig landt, na een tussenstop in Parijs in Amman. Beambtes, paspoorten, andere taal, ander mensentype, mannen met snorren. Zoek de man zonder snor. Hoe zit dat nu eigenlijk met die flitsende teletijdmachine van professor barabas ?  

De verwachte jeep is er niet. Uiteidelijk een bus met 25 japanners, dansers en muzikanten op weg naar het festival van Hatra. Een afmattende 16-uren tocht door Jordanië en de woestijn van Irak. Langdurige controle aan de grensposten. Murw de beelden ondergaan bij het binnenrijden van Bagdad.  

Is dit bouw of wederopbouw ? Veel puin, stof en gruis, de palmen ogen ook niet zo sappig als in Cannes en Nice.  

Op pleintjes van steen en verhard zand met scherpe steentjes heerst wederom koning voetbal. Tjeempie, barrevoets. Moet een serieuze eeltlaag zijn. Verder, stadsbeweging zoals overal in de wereld. Een kat die tussen het verkeer door laveert.  

De Japanners worden afgeleverd in een wolkenkrabberhotel met air-conditioning, verkoop van juwelen en sportartikelen in de lobby.  

            Ons gezelschap, in Amman uitgebreid met Ann van Voor de Dag (BRT-radio 1), wordt naar het Palestina-hotel versast. Een deel van de rest van de andere Belgen is er aan het lunchen, en even later vernemen we van Dirk A. hoe slecht het hier momenteel gesteld is.  

Hij signaleert ondermeer dat de dadelpalmen voor het eerst sinds 2.000 jaar getroffen zijn door een eigenaardige ziekte, waarschijnlijk te wijten aan het gebruik van chemische wapens door onze vrienden uit de U.S.A.  

De kombinatie van vermoeidheid en gruwelverhalen laat toe de eerste tekenen van krankzinnigheid te ontwaren daar aan die verre einder.  

Gelukkig is er de mogelijkheid om als een blok in slaap te vallen in een koele hotelkamer.  

's Avonds is er kennismaking met de collega muzikant/vedette. Alsook met de overkoepelende gastvrouw. Nasra is een sterke vrouw, een blinde die het ziet, haar ogen fonkelen meters ver, haar bevlogenheid werkt als een magneet, moet er nog zand zijn.  

Ze heet ons welkom, maakt duidelijk dat we vrije keus hebben in agenda, maar bezweert ons dat we minimaal de schuilkelder en een hospitaal moeten bezoeken, alsook de tentoonstelling van vernietiging en wederopbouw, waaruit mag blijken hoe vreselijk de strijdkrachten van het Westen te keer zijn gegaan, en hoeveel energie het Iraakse volk put uit het gevoel collectief gewurgd te worden.

            De volgende ochtend wacht ons de rit naar de schuilkelder voor vrouwen, kinderen en grijsaards, de Amiriya Shelter. Tijdens het rijden maakt Nasra de gruwels van de bombardementen tastbaar, de ellende waarin Janneke en Mieke gestort worden, ellende die niet goed te praten valt in verband met een Nobel Streven, en wees gerust, voor zover er gezond verstand wordt aangesproken is het nobel streven veraf...  

In de schuilkelder worden we rondgeleid door een vrouw die in de oorlog op deze plek haar hele familie verloor. Twaalfhonderd onschuldige burgers werden hier de Eeuwige jachtvelden in gebombardeerd, met een precisie die menig techneut in een hallelujah-stemming moet brengen. Als excuus voor deze massamisdaad wordt aangevoerd dat men vermoedde dat onder deze schuilkelder de privé-schuilplaats van de president lag. Daar maakte de precisie dus plotseling plaats voor een misvatting. Als je daar staat besef je hoe men via het media-spoor z'n hand niet omdraait voor gelijk welk verzwijgen, voor gelijk welke vertekening.            

            De vrouw die hier Bush aanklaagt met zijn raketten, ze vereenvoudigt de zaken wel, en Bush is maar een stroman enzovoort... Maar ondertussen... Die vrouw is haar hele woonwijk kwijt en na een periode van krankzinnigheid, stelt ze haar individuele ervaring ten dienste van Een Waarheid, die kenbaar moet gemaakt worden aan de hele wereld. Natuurlijk wil ze dat, en natuurlijk wil ze dat de Belgische zanger, die bedremmeld vraagt wat hij hieraan kan verhelpen, een lied zingt waarin gestipuleerd wordt welk een monster Bush wel is.            

            Aan de muren van de schuilkelder hangen foto's van kinderen die hier het licht zagen uitgaan. Aan de muren plakken restjes huid, haar en mensenvlees. Ons krankzinnig ras. Hoe moet je dit verwerken ? Hoe kan je dit verwerken ?

"Mijnheer de president, slaap zacht", zong Boudewijn De Groot al honderd jaar geleden, en zoiets zingen is niet moeilijk, en zoiets niet zingen is ook niet moeilijk. maar zacht slapen, hoe zou het daarmee zitten ? De mens is tot alles in staat, dus waarom geen massamoord bevelen in een staat van vervreemding, en even later zacht slapen ? Ver van het strijdtoneel kan je heel veel aan. Urbanus sloeg de spijker op de kop toen hij het eten van vlees niet afkeurde, maar wel voorstond dat je zélf het beest, waarvan je at, moest ombrengen. Dat zal de biefstuketers wel kalmeren !  

Mijnheer Geldof zou naar het schijnt regelmatig zeggen: "Je hebt de mensen die pluimen, en je hebt de mensen die gepluimd worden." Je hebt ook de doders en de doden. De doders, in naam van... Mag de wereld aan volwassenen overgelaten worden ? De vraag is zinloos. Het is toch niet anders. 

Goed mevrouw, ik moet een lied zingen over Bush-de-moordenaar, en het resultaat is deels wantrouwen en scepticisme t.o.v. iemand die onmiddellijk voor links wordt versleten, zo'n rare snuiter die zo moeilijk doet in discussies. Zo eentje die altijd maar afgeeft op het kapitalisme, kortom, een onbetrouwbare, dorre kommunist. Een hopeloos strijdplan...            

            De grote schaamte een westerling te zijn, voor de zoveelste keer... Een lompe, brutale, gewetenloos op winst beluste Westerling, een Vitale, Ondernemende, Walgelijke Westerling, een Napalmveroveraar, is het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks: kolonialist, missionaris, plunderaar, moordenaar. Maar met stropdas.  

            Buiten schijnt de zon: kussen, omhelzingen, beloftes. De volgende dag zal de Amiriya Shelter weer zwijgend getuigen in de blakende hitte.            

            Wij worden bij ons nekvel gepakt en neergeplant in een tentoonstellingsruimte, waar je foto's en maquettes kan bekijken van de verwoestingen, aangericht door de geallieerden, alsook het heropgebouwde antwoord hierop van de Iraqi. Tja... Wat te denken van het bombarderen van een babymelkpoederfabriek, van een fabriek van injectienaalden ? Het sadisme hoeft niet per definitie aan saddam gekoppeld te worden, proberen de hersenen flauwtjes. Waar zit de destructiviteit van de mens, dokter ? In de genen, in macht, in onmacht, in Amerikaanse TV-series, in de opvoeding, in de volksethiek, in het geloof, in de ziel, bij de Duivel ?  

En hoe groter de toegebrachte slag, hoe feller de wederopstanding, zou je gaan geloven, al komen er later ook signalen hoe Irak langzaam leegbloedt. Leve het embargo !            

            't Is tijd om te rusten. Tijd om te verwerken. Dat kun je tijdens de oorlog moeilijker, als er dag en nacht geschoten wordt... Hoe logisch lijkt nu het verhaal, dat mensen na drie, vier etmalen bombardement hun schuilkelder verlieten uit claustrofobie, hoe logisch dat je tussen de rondfluitende kogels je boodschappen gaat doen, onder het motto "ik ga me niet laten gek maken door die krankzinnigen".  

Hoe graag die andere wereldverdeling met een speeltuincontinent voor Rambo's en hun opdrachtgevers, enzovoort... Laat ons toch met rust, mensen, met jullie economisch verantwoord netwerk van idiotieën.  

            In de namiddag, na een mislukte poging tot bezoek aan het Saddam Arts Museum, proberen we lukraak te gaan rondkuieren door de eerste de beste wijk waar ons Europees oog op valt. Oversteken, kortom, en voor je het weet in steeds smallere straatjes, en voor je het weet staan de straatjes voor minstens de helft onder het rioolwater - leve de bombardementen ! - en daardoorheen trippelen de blote voetjes van de hier aanwezige kinderen. Die prachtige kinderen met hun grote zwarte ogen en krullebossen en hun grauwe vuile knieën en benen. Ook hoger opgeschoten jeugd. De angst overvalt je dat er om het hoekje vijftien pubers staan die die drie Westerlingen even mores gaan leren. "Wat denken die Amerikanen wel ? Eerst vernielen en dan bezoeken!"

Maar nee hoor, de kindjes kirren door elkaar heen "How are you !?". Ze willen mee op de foto. We stralen blijkbaar de Universele Verleidelijkheid uit van de Cola, de Hamburger, de Blue Jeans, o wat moet dat het einde zijn...            

            Als je dan die avond vanop je hotelbalkon de zon ziet ondergaan aan de overkant van de Tigris... Prachtig avondrood... De verhalen van 1001 nacht... Maar zo idyllisch kan niet gevoeld worden in een land in serieuze crisis, al zijn feiten en beoordelingen zeer zware materie. De verwoestingen zijn feiten, het embargo ook, maar de huidige situatie komt zo verwarrend over. Is het omdat het een trots volk is dat mooi rechtop loopt in de straten ? Luk zegt dat het vroeger echt welvaart was... maar wellicht is het waar dat het in zeven haasten bergaf gaat.  

Het diner: aan tafel zitten alle Iraakse en Belgische beroepen. Godzijdank zit daar ook dokter Wim Van Lerberge, die meer van de wereld heeft gezien, en die door z'n humanitaire opdrachten reist met een pantser van relativering, nuancering en op z'n kop gezet humoristisch positivisme.

Over z'n humanitaire opdracht kan hij ook grandioos andermans bewondering temperen, bvb. met dit citaat:  

                        " The development net is bright & noble

                        Our vision is deep & our thoughts are global

                        Although we move with the better classes

                        Our thoughts are always with the masses "  

De wereld wordt weer wat bevattelijker, er komt weer ademruimte. Leve het embargo !  

                        ... de volgende ochtend mis in Nana, Assebroek. Missen, missen, missen ...

            Wat doe ik hier ? O ja, ik moest nog eens geconfronteerd worden met mannen en hun oorlog en hun deals en hun gesjoemel en hun geweertjes en de drugs en de liefde en de pasters en de nonnen. It takes all kinds to make a world. Zijn het wijze mannen die bombarderen ? Zijn het wijze mannen die tot bombarderen beslissen ? Het zijn in elk geval mannen met macht, geld. Het eeuwige verhaal.  

            Mustapha de overkoepelende gastheer neemt ons op sleeptouw en tijdens een koffiebreak is het op de tanden bijten om geen reepje chocola aan te vragen, maar ja... 't is krankzinnig duur wegens gerantsoeneerd, en je wil zelf wel betalen, maar dat laat de gastheer onder geen beding toe. Die Iraakse gastvrijheid toch ! Geen chocola.  

Mustapha brengt ons zowaar in toeristische stemming: gezellige volksbuurtjes, fantastisch weer. We stevenen af op een oord van oude cultuur, een universiteit waar de geletterde mens hoogtepunten beleefde in de 12de eeuw, asjeblieft ! Gelukkig waren er de Mongolen in 1258: alles in puin, duizenden prachtige boeken de Tigris in. Zo, we herkennen onszelf weer.  

            Tijdens de volgende Turkse koffie, op de hotelkamer, verwijlen de gedachten in 1959, toen oom Frans diezelfde Turkse bakkies dronk in Joegoslavië, idyllisch alternatief oord voor Belgische toeristen... De Joegoslaven, sympathieke, sobere, warme mensen van één soort. Kleine misrekening. En 's avonds was het groot feest in een openlucht visrestaurant bij de rivier. Restaurant is wel een zwaar woord. De vis is uit de Tigris afkomstig, het embargo moet hierop nog iets bedenken. De forelachtige beestjes zwemmen in een betegeld vijvertje tot er besteld wordt. Klop op het hoofd, ademnood, opengesneden, opengevouwen, en aan stokken gespiesd op de zijkant van een cirkelvormige hittebron van houtskool en as.  

Op het bord wordt het slachtoffer met de vingers leeggeplukt. Zeer lekker. Geen drank erbij. Jammer, maar het went snel, sterker nog, de hersens keren weer !  

De gastheer is nu onze Iraakse vedette van de licht bombastische lichte muziek, samen met zijn gevolg, in ware Elvis-stijl, alleen de revolvers ontbreken.  

            Donderdag brengt een bezoek aan Babylon. De hitte alleen al. De stilte. Die lang vervlogen beschaving. Vervlogen en toch zichtbaar, voelbaar. Even zou je denken: vroeger was alles veel veel mooier. Zacht glazuur in Babylon. Tijd van wijs leiderschap. Allemaal onzin natuurlijk. Elke tijd z'n Mongolen en Wild West-veroveraars.  

            De taxi-chauffeur wordt niet graag geïnterviewd over Het Probleem. Even lichten zijn ogen fel op: "I tell you: Iraqi tell the truth." Nu nog ontdekken wat de Iraqi tellen. De autoradio speelt een Iraakse Sarma-smartlap. De chauffeur vertaalt de tekst en het doet denken aan "Ne me quitte pas". Nee, Jacques Brel kent hij niet. Even later wil hij het goed maken met Julio... Julio... ja, inderdaad, Iglesias. Goeie zanger... Jacques of Julio, wat maakt het uit tussen Babylon en Bagdad ? Koeweit hoort bij Irak, legt hij later uit. Z'n familie woont daar. Zoveel familiale banden verenigen Irak en Koeweit. De geschiedenis - legers en feiten - lijkt dit te bevestigen. Tja... We zullen maar zwijgen, of we zijn weer overgekookte linkse trubbelmakers.  

            Ik denk aan m'n jongste zoon Leander, met z'n tengere schoudertjes. Er zal hem toch niets overkomen ?... 's Avonds wordt het nog leuk. Tijdens het borrelglaasje thee met suiker, op een terras aan de Tigris, waar de plaatselijke Ghandi's een plaatselijke versie van dammen/dobbelen beoefenen, bereikt ons het nieuws dat twee Amerikaanse piloten helicopters van de UNO hebben neergeschoten.  

Wat niet belet dat we een volksgerecht gaan eten: schaapskop. De maatschappelijk werker krijgt het te kwaad, maar hij mag niet plooien, hij zit nu tussen het volk, wat wil je nog meer, m'n liefje?... Wat de associatie oplevert met die linkse intellektuelen, die de mond vol hebben over het volk ( "avanti populo..."), maar die bijna van hun stokje gaan als ze met "het volk" de tram op moeten of naar het voetbal gaan, maar in hun living met bibliotheek, reken maar !  

            Na de schaapskop belanden we bij Mustapha thuis. Hemel, zoveel boeken en geschriften over het kapitalistisch, zionistisch complot, dit wordt me te bar. Waar eindigt de waarheid, waar begint de paranoia ? En waarom zo leven in functie van de Grote Vijand ? Na een aantal glazen raki, een soort Iraakse pastis, hitsen de aangeschoten mannen Ann van de BRT op om straatinterviews te plegen over het helicopter-incident. Heet van de naald.  

            De tipsy vrolijkheid maakt plaats voor een ontnuchterende les in bescheidenheid, wanneer een jonge, waardigheid uitstralende Jordaniër (je kan ze niet uit elkaar houden) ten behoeve van de BRT-microfoon stelt, rustig sprekend, dat het tijd wordt dat de UNO het embargo opheft, dat de mensen hier beginnen af te zien van de blokkade, dat vier jaar straf toch wel genoeg zal zijn, zeker ? Indrukwekkend. En veel indringender dan drie dikke links-paranoïde turven over het Kapitalistisch Nazi-complot, wat mij betreft.

Daarna vertelt de Jordaniër zonder micro-leverworst onder zijn neus dat hij weet/voelt dat people are suffering everywhere, also in the United States (juist !), en dat de suffering people should unite everywhere. Bijna toonloos staat die waardige jongeman dat op de rand van de stoep te vertellen, omringd door vier jonge landgenoten, om middernacht. Wat een prettig klimaat al niet vermag. Dan zegt Wim, zonder cynisch glimlachje: "ja, dat is mooi gezegd, maar hoe begin je eraan ?", dit in het Engels en in de richting van de jongeman, en zo valt het stil. Boven wacht m'n bed... M'n heerlijke bed. 

            Vrijdag 15 april 1994: we zijn naar het Saint Raphael Hospital geweest. Dit was, meer nog dan het bezoek aan de schuilkelder, moeilijk om te incasseren voor een huidskleurgenoot van een aantal misdadigers van de bovenwereld. Een Franssprekende zuster, een chirurg in het Engels - die het hebben over hoe de strop dichtgetrokken wordt rond de nek van mensen als jij en ik, dit alles door toedoen van de blokkade. De reserves zijn op, de spaarpot is leeg, de volksmoord kan op volle toeren gaan draaien. Baby's worden verminkt geboren omdat de moeders ondervoed zijn en andere pikante verhalen. De zuster vroeg: "Zijn jullie weer zo'n groep die de publieke opinie in het Westen moeten bewerken ? ". Vermoeide uitdrukking. Ze heeft er al zien komen. Ze werkt tegen een opkomende golf die haar misschien zal verdrinken en tussendoor moet ze de delegatie lompe ("how interesting !") Westerlingen te woord staan. De chirurg beëindigde zijn gelaten verhaal met enkele pertinente retorische vragen i.v.m. zijn situatie. Hoe leuk is het om straatarme patiënten te moeten opereren zonder verdoving ? De kostprijs van een injectiespuit op de zwarte markt.  

            Er waren ooit 6.000.000 joden in 1940-'45, maar het houdt nooit op. 't Is altijd anders, maar 't is altijd hetzelfde. Hier en nu worden Dirk en Ingrid, Rob en Ellen, Nana en ik, Jasper, Leander, Joachim, Britt en Barbara langzaam  naar de ondervoeding en uitzichtloze crisis geleid,  omdat, pakweg, de burgemeester van Brugge, een geschifte dictator volgens de verse CNN-berichten, weigerde de McDonald-keten op de traditionele wijze te laten reclame bedrijven, omdat zulks niet paste in het kader van de "fundamentalistische, middeleeuwse, achterlijke" architectuur. Eigenlijk... zoiets. En "het enige" wat ze hier in Irak hebben, is solidair zijn, als één man achter de president staan, en fier zijn dat de rantsoenering democratisch verloopt. De zuster en de dokter vroegen hoe het nu zat met de Human Rights. In Bagdad is geen melk voor de baby's. In Europa is er melk voor de kat. ENZOVOORT... Want het verhaal van "how do you think it feels" kunnen zij eindeloos uitspinnen, omdat ze elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat met hun neus in de drek zitten.  

            Een oude Belgische pater met Marnix Gijsen-baard en zwart stomp gebit, vergeleek de situatie met de tweede wereldoorlog, uit eigen ervaring. Ja, die man zat daar ook, als introductieman, want we hebben het niet over die "enge moslims", neen, het betreft een Christelijk ziekenhuis, goddank, Saint Raphael, behorend tot een Dominicaanse congregatie.  

            Het woord is niet aan de commissie van de mensenrechten, het woord is aan de bankiers, aan de hoge directeurs van oliemaatschappijen, en misschien is het woord wèl aan de commissie van mensenrechten, maar de beslissing wordt genomen door de bankiers. En, beste bange buurvrouw, beste TV-geïnformeerde buurman, de Iraakse collega-zanger is christen, veel van zijn vrienden zijn moslims, en ze amuseren zich zoals hier in "mijn" Belgisch/Hollandse bende. Naar de WC gaan, een plaatje opzetten, mopperen, babbelen, eten, het ego trachten te bevredigen, door opinies getroffen worden op basis van een willekeurige selectie uit de kosmos. Amen.  

            Dit opschrijven is het werk van de geest. Hetzelfde ervaren was overwerk voor de ziel. Tenzij je erop traint. Je leert dan hoeveel verdoving je jezelf moet toedienen om zo efficiënt mogelijk te kunnen helpen met het produceren van druppels op een gloeiende plaat. De wereld is niet vertikaal verdeeld tussen USA en USSR (!), tussen Israël en de omringende landen, de wereld is verdeeld tussen mensen met een minimum aan hart en besef, en mensen die dat minimum ontberen. Ich habe es nicht... Vraag me niet dit minimum vast te leggen. Ligt dat niet in Parijs, naast de meter, de liter en de Celsius-graad?  

            Na het bezoek aan het ziekenhuis staat de Goede Heer weer een recuperatieperiode op de hotelkamer toe.  

Dit is de laatste dag. Vanavond is het weer een uitwisselingsfeest met drank en eten. Buiten lopen tienduizenden Irakezen op de rantsoenbon, en wij gaan lekker smikkelen, zonder schuldgevoel. Een mens zit toch raar ineen. Het is wat het is en it ain't what it used to be. Tijdens het feest een beetje muziek plegen, en een beetje trots op de lijnen uit het lied "Hoppa":  

                        dit is de wereld van de waanzin

                        dit is de wereld van verdriet

                        maar Josip, laat ons - hier gezeten

                        elkaar verwarmen met muziek...  

            Afscheid van de Iraakse Will Tura, nog een laatste wandeling langs de Tigris.  

Zaterdagochtend, zoals alle ochtenden, het licht angstaanjagende geblaf van de wilde honden langs de rivier, maar dat is slechts een provincie in het landschap van wederom feilloos concerterende vogels, en eigenlijk is er eerder verband met Mozart, vanwege de lichtvoetigheid, waar Bach meer de zee vertegenwoordigt, en haar golfbewegingen aan het strand.  

            De vogels van Bagdad en Assebroek zingen uit dezelfde boeken. Nu wij nog.  

Weg met het embargo ! Weg met de xenofobie ! Weg met de enggeestigheid ! Weg met de vervreemding ! Weg !... naar m'n warme vrouw...

                                                                                    07 mei '94